يا حق او را ندهد ، شرط باطل و عقد صحيح است . 3 - شرط خيار فسخ عقد ، در نكاح دايمى و موقتى براى هركدام از زن و شوهر باطل است ، بلى اگر زن شرط كند كه از جانب شوهر مطلقا يا در بعضى از حالات وكيل طلاق خود باشد ، شرط صحيح است و بر شوهر لازم است به آن وفا كند و نمىتواند زن را بعداً از اين وكالت عزل كند . 4 - اگر زن شرط كند شوهر نبايد با او نزديكى كند ، شرط بر شوهر لازم مىشود . 5 - اگر زن بر شوهر سكونت در شهر يا منزل خاصى را شرط كند بايد شوهر به آن عمل كند ؛ ولى اگر زن در هردو مسأله بعداً راضى شود ، شرط بى اثر مىشود . 6 - اگر زن در عقد ، شرط كند كه شوهر نبايد جز او زن ديگر بگيرد ، شرط لازم مىشود ؛ ولى اگر شوهر زن گرفت عقد او صحيح است هرچند گنه كار مىشود . 7 - حق مرد بر زن اين است كه هر وقت مرد نزديكى و يا استمتاعات ديگر را خواست ، او بايد تمكين و اطاعت كند و نبايد او را از خود دفع كند مگر اينكه شرعاً حرام باشد ، مانند نزديكى در ايام حيض و نفاس و يا از نظر طب ضرر داشته باشد ، مانند حملى كه موجب مرگ و يا مرض و يا عيب مهمى براى زن شود . 8 - اگر مرد يا زن حمل را نخواهد ديگرى آن را تحميل نمىتواند ، بار دار شدن زن و زاييدن او حق هيچ كدام به تنهايى نيست و بايد هردو راضى باشند . 9 - دومين حق مرد بر زن اينست كه بدون اذن شوهر از خانه برون نرود . تبصره زن مىتواند به وسيله شرط در ضمن عقد ، اين دو حق شوهر را اسقاط كند . 10 - گاهى هردو حق يا يكى در فرض تحقّق حرج و ضرر و يا دستور شرعى